Acerca de

A miña foto
etikas@etikas.org, 670 90 17 21
Étikas é un proxecto inspirado polo bo facer, pola ilusión e tesón de todas esas organizacións e persoas que traballan para mellorar o seu entorno, a súa sociedade e as súas vidas dende os frontes da ecoloxía, medio ambiente, feminismo, igualdade, cultura, dereitos, inserción, integración, economía, educación, transformación social, sostibilidade, construcción, consumo, sanidade, laboral, xustiza, tecnoloxía, ... En Étikas queremos, dende o eido económico, aportar os coñecementos e a experiencia en materia fiscal, mercantil, laboral e da xestión para axudar a todos eses axentes, organizacións e empresas a percorrer o seu camiño, tantas veces trabado pola maraña burocrática e legal. Asesorámoste, formámoste e facemos os teus IMPOSTOS, a túa CONTABILIDADE, as túas NÓMINAS, a túa xestión da RESPONSABILIDADE SOCIAL CORPORATIVA, ... e moitas outras tarefas do día a día. Con este blogue, pretendemos mastigar e simplificar a información económica que en moitas ocasións tan complicada resulta de comprender.

6.1.17

A insoportable burocracia de ser “autónomo” - Capítulo I

Xa para comezar non gosto nadiña do termo “autónomo”. Pola incorrección, posto que en realidade é unha abreviación do nome dun réxime da seguridade social (réxime especial de traballadores autónomos). E pola dificultade de feminizar a parola sen que esvaeza lixeiramente o senso: “eu son autónoma”. Prefiro, e é máis axustado á realidade, a expresión de traballadora por conta propia: “traballo pola miña conta”.

E unha vez definidas, comeza a quebradura de cabeza de pescudar en que sarillo nos estamos a meter.
Para comezar debemos ter claro con quen temos obrigas e por que.
Das múltiples administracións do estado español, temos dúas que nos afectan a todas e que son as que máis medo dan:
-Seguridade Social
-Facenda

A Seguridade Social é a que se encarga de recadar cartos para o pago da sanidade, pensións, prestacións de desemprego, invalidez, ... E faino mediante as nosas cotizacións. Se traballas para unha empresa (es traballadora por conta allea), verás que todos os meses deducen da túa nómina tres porcentaxes sobre o salario por conceptos da seguridade social. Se es traballadora por conta propia e dada de alta na Seguridade Social tes que pagar do teu peto mensualmente como mínimo a nada desprezable contía de 264,44€.

A coñecida como Facenda é en realidade o Ministerio de Economía e Facenda a través do seu órgano da Axencia Tributaria. Encárgase de recadar os nosos diñeiros a través dos Impostos e outros tributos para sufragar os gastos do estado: educación, infraestruturas, salarios dos empregados públicos, defensa, casa real, ... Pero esa é outra historia que contaremos outro día.
Se es traballadora por conta allea atopas na nómina un cuarto concepto que resta do salario que é a retención do IRPF. Se traballas pola túa conta ou ben terás retencións nas túas facturas ou terás que facer pagos cada trimestre como anticipo do IRPF.
Por aclarar, o IRPF é o Imposto da Renda das Persoas Físicas; ese que que se materializa cada ano coa nosa Declaración da renda.
E entre todas, independentemente dos nosos recursos económicos, contribuímos a pagar o IVE simplemente polo feito de consumir, de comprar e vender cousas ou servizos.

Outra cuestión a ter en conta é a interconexión entre estas dúas administracións que é NINGUNHA.
Para darnos de alta na Seguridade Social un dos requisitos formais que nos piden é estar de alta en Facenda. Pero a Facenda non lle incumbe o mais mínimo a nosa situación coa Seguridade Social.

No momento en que comezamos a facer transaccións económicas aínda que sexa por 1€ teremos obrigas con Facenda. Mais non por iso teremos que estar de alta na Seguridade Social.

Lei Xeral de Seguridade Social di que estará obrigado a darse de alta na seguridade social aquela persoa que “realiza de xeito habitual, persoal e directo unha actividade económica a título lucrativo”.
O concepto de habitualidade é clave. Pero a lei non concreta os criterios para definir ese concepto.
Por iso temos as interpretacións que as xuízas fan das leis coas súas sentenzas (xurisprudencia). Así que remontándonos ao ano 1997 temos unha Sentenza da Sala do Social do Tribunal Supremo que establece que para que exista frecuencia ou continuidade na actividade empresarial ou profesional os beneficios teñen que superar o Salario Mínimo Interprofesional. A partires de aí podemos atopar moitas outras sentenzas na mesma liña.

Conclusión: Non temos obriga de darnos de alta na Seguridade Social se non temos unha actividade habitual, continuada ou estable (por exemplo que nos demos de alta e baixa en Facenda de xeito intermitente ou non continuada no ano) e os nosos beneficios non superen o Salario Mínimo Interprofesional (9.080,40€/ano para 2015).

Ollo, que isto non exime de que a algunha funcionaria se lle ocorra decidir que si que estabamos obrigadas a darnos de alta na Seguridade Social, e por conseguinte nos solicite pagar as cotas de autónomos supostamente atrasadas coas súas sancións correspondentes. Iso, polo que veño de explicar, pódese recorrer e gañar. Pero o susto do corpo non nolo quitan.

[Continuará]


Artigo publicado en “Revirada revista feminista” http://reviradafeminista.com/

30.4.15

Autoexplotación


Nestes tempos de escaseza e precariedade laboral aos gobernos, central, autonómicos ou locais, non se lles ocorre mellor maneira de “activar” á poboación que fomentar o emprendemento.

E que é o emprendemento? É a acción de acometer un negocio asumindo uns riscos económicos aproveitando unha oportunidade do mercado. Mais en época de crise as oportunidades que brinda o mercado son de alto risco e o que motiva á “emprendedor@” é a falta de oportunidades laborais e non as posibilidades de éxito do proxecto.

Mais gracias a todas as políticas de fomento do emprendemento a “emprendedora” salta ao baleiro sen rede de converterse nada menos que en empresario, alentado pola promesa de ter unha actividade laboral que o faga sentir útil, que a dignifique; cando o realmente indigno é ter un traballo precario.

E velaí temos á “emprendedora” deixando a pel día a día, sen horarios, sen fins de semana, sen vacacións e con beneficios escasos, mais coa tranquilidade da conciencia de ter unha ocupación; vivindo na falacia de crerse empresaria cando en realidade segue a ser traballador. É traballo precario, mais é “para min”, “eu decido”.

E cando se esgotan as tarifas planas, as prestacións capitalizadas e as axudas ao emprendemento, queda a dura disxuntiva de pechar o negocio ou aguantar un pouco máis. E velaí o risco de caer nas mans do auténtico empresario, que como auga de maio espera á empregada perfecta, o que traballa sen horarios e con despido libre: o falso autónomo.

Mais por que falamos de desconfiar dos gobernos e das administracións en canto á cuestión do emprendemento? Por que pensar que poden estar actuando en contra dos nosos intereses?

Quizais porque están constantemente baixo o punto de mira e precisan xustificar con cifras o descenso do paro ou o aumento do número de afiliadas á seguridade social?

Quizais porque cando temos unha prestación de desemprego e ficamos na casa somos unha carga para o estado? Namentres que se “investimos” ese paro nunha actividade económica e “capitalizamos” a prestación de desemprego para pagar con ela as cotas de autónomos, os cartos que nos paga o estado por estar no paro retornan ao estado vía cotización de autónomos.

Quizais porque cando obtemos unha subvención da administración para emprender, outra vez retornará á administración a través das cotizacións de autónomos, que son un dos maiores custos fixos da pequena autónoma? E aínda que existe a mal chamada “tarifa plana”, tan só está vixente uns poucos meses.

Quizais porque tanto a capitalización do paro como as subvencións teñen na letra pequena a obriga de seguir adiante co negocio durante dous ou tres anos? Así que, contra vento e marea, con perdas incluídas, o “emprendedor” continuará a pagar relixiosamente as cotas de autónomos aportando unha actividade económica que pode que incluso nos resulte gravosa. É dicir que traballará “gratis” ou incluso pagando.

Quizais porque hai que dar negocio a todas as empresas de formación amigas, que xa non poden vivir da preparación de oposicións, porque a oferta de traballo público foi conxelada?

Quizais porque así xérase división e desunión? O empresario autónomo, como seu nome indica, é individual, non sindicado.

Quizais porque se temos moito tempo libre e nos sentimos frustradas sen vías de escape, poderiamos parar a pensar e rebelarnos?